Caritas International België Als familie onthaald
scroll to

Campagne

Asiel & Migratie :
Als familie onthaald

Caritas International BelgiëAls familie onthaald
Caritas International BelgiëAls familie onthaald
Caritas International BelgiëAls familie onthaald
maart 2021

Na twee jaar oorlog in Syrië namen Khadija en Mohammad de moeilijke beslissing om samen met hun vier kinderen op zoek te gaan naar veiligere oorden. Zeven jaar brachten ze als vluchteling door in Libanon. Een sprankeltje hoop gloorde toen het gezin door UNHCR[1]  werd uitgekozen om zich in België te hervestigen. Vandaag, zes maanden na hun aankomst, ontmoeten we dit gezin op een woensdagmiddag.

Ik vang een vluchtelingenfamilie op
Een vraag? Neem contact met ons op

Van de persoonlijke ontvangst die ze kregen, hadden ze niet durven dromen. “Alvorens we naar België vertrokken, maakten we ons wat ongerust. We kenden het land noch de taal en wisten niet hoe het leven hier zou zijn. Toen we op de luchthaven ontvangen werden door mensen met een warme glimlach, voelde het alsof een nieuwe periode aanbrak,” vertelt Mohammad. “Alles was geregeld tot en met het avondeten. Er lagen zelfs kleren klaar. Dat heeft me diep geraakt.”

Thuiskomen

Een groep van solidaire burgers ging de uitdaging aan om dit gezin te ondersteunen in de opbouw van hun nieuwe leven. Dankzij de steun van deze gemeenschap (of community sponsorship[2]) wonen Khadija, Mohammad en hun vier kinderen in Beloeil, een dorp van om en bij de 14.000 inwoners, gelegen in de provincie Henegouwen.

<p><em>©Isabel Corthier – De enthousiaste ‘meneer taxi’ komt aan bij het huis van Mohammad en Khadija. </em></p>

©Isabel Corthier – De enthousiaste ‘meneer taxi’ komt aan bij het huis van Mohammad en Khadija. 

Het gezin kan rekenen op een twintigtal vrijwilligers, aangevuld met mensen die nu en dan hun steentje bijdragen zoals pater Vanneste die net is aangekomen. Hij brengt Khadija dadelijk naar ‘Les Ailes du Phoenix’, een voedselbank. Ze gingen er aan de slag als vrijwilligster, amper drie weken nadat de familie aankwam in België.

“Zo heb ik het gevoel dat ik iets teruggeef aan de gemeenschap die ons opvangt,” verklaart Khadija. Kunnen geven is van groot belang in de Syrische cultuur. De vriendelijke pater met leuke lach vraagt of Khadija klaar is om te vertrekken. “Ik ben meneer taxi,” knipoogt hij.

 

>> LEES OOK: Help jij een vluchtelingenfamilie op weg in België? Richt een solidaire onthaalgroep op!

Mohammad blijft achter, hij wil zich verder concentreren op de taal. “Dat is werkelijk het allerbelangrijkste op dit moment. Wanneer ik de taal spreek, zal ik makkelijker werk vinden. Dan kan ik ook een rijbewijs halen wat mijn kans op werk nog vergroot. De Franse les die we van Myriam krijgen, is daarom zo waardevol.” Myriam is als lid van de onthaalgroep vriendin aan huis. “Ik koos de familie uit als mijn bubbel,” fonkelt Myriam.

<p><em>©Isabel Corthier – Myriam is een vriendin aan huis want naast het geven van Franse les aan Khadija en Mohammad, vliegen de kinderen haar rond de nek als ze haar zien. </em></p>

©Isabel Corthier – Myriam is een vriendin aan huis want naast het geven van Franse les aan Khadija en Mohammad, vliegen de kinderen haar rond de nek als ze haar zien. 

“Wanneer ik triest ben, wordt er geluisterd.”

Khadija denkt er net zo over en grijpt het vrijwilligerswerk aan om de taal te oefenen. “Ik overloop soms nieuwe woorden met mijn collega Annie,” legt ze uit. “Salade, tomaat, paprika, aardappel,…,” lacht ze guitig. Khadija en haar collega’s staan in voor het uitsorteren, klaarzetten en vullen van voedselpakketten. “Wanneer ik triest ben, wordt er geluisterd. Dan zitten we naast elkaar en vertel ik via de vertaalapp wat er scheelt, zoals toen ik hoorde dat mijn zus in Syrië ernstige gezondheidsproblemen heeft,” gaat ze verder met een lieflijke blik. “Ik had echt het gevoel dat er om me gegeven werd.”

<p><em>©Isabel Corthier – Dankzij de ondersteuning van Annie, collega vrijwilliger, ontpopt Khadija zich in sneltempo tot volwaardige werkkracht bij de voedselbank. </em></p>

©Isabel Corthier – Dankzij de ondersteuning van Annie, collega vrijwilliger, ontpopt Khadija zich in sneltempo tot volwaardige werkkracht bij de voedselbank. 

Annie neemt Khadija mee naar de ruimte waar de groenten verzameld liggen. Die bouwen ze samen om tot een heuse groentekraam. Zo kunnen de klanten morgen makkelijker hun keuze maken tijdens de voedselbedeling.

“Weet je, voor sommigen hangt er een negatieve connotatie aan het woord vluchteling, het kan gepaard gaan met angst. Als je een band opbouwt met zo’n familie valt dat weg,” vertelt Annie. Terwijl Khadija haar eigen voedselpakket samenstelt, legt Annie uit wat de verwerkte ingrediënten zijn om te verzekeren dat het voedsel halal is.

 

>> LEES OOK: Community Sponsorship: een humaan en solidair avontuur. Een getuigenis.

Eten is belangrijk en zeker in de Syrische cultuur. Eenmaal terug thuis, laadt Khadija samen met Mohammad de zakken voedsel uit om dan de lunch voor te bereiden. Heerlijk kruidige geuren verspreiden zich door het huis. Rijst, humus, falafel, salade, kip, sausjes, het lijkt wel een open buffet in een Syrisch restaurant. “Gelukkig vinden we in de grotere steden ook ingrediënten die we gewoon zijn, zoals bijvoorbeeld wijnbladen,” zegt Khadija terwijl ze de tafel een Belgisch tintje geeft, met frietjes!

Een veilig gevoel

Het is woensdag, de kinderen hebben dus slechts een halve dag school. Ze spelen in het parkje naast het huis waar een standbeeld staat ter herdenking aan ‘de gesneuvelde helden uit de Eerste Wereldoorlog’. Het heeft iets ontnuchterend om deze kinderen te zien spelen rond een monument van een oorlog waarvoor anderhalf miljoen Belgen vluchtten, net als zij.

 

<p><em>©Isabel Corthier – Samen met Thierry en Linda, en hun kleindochter geniet de familie van een fijne woensdagnamiddag op zoek naar padden in het riet. </em></p>

©Isabel Corthier – Samen met Thierry en Linda, en hun kleindochter geniet de familie van een fijne woensdagnamiddag op zoek naar padden in het riet. 

“We zijn vluchtelingen, geen Belgen,” licht Khadija toe. “Ik zoek geen gelijkwaardigheid. Ik zoek veiligheid, dat is het enige wat we wensen.” Omringd worden door warme mensen waarop men kan vertrouwen draagt daartoe bij. “Ik had op een zondag eens vreselijke tandpijn. Mensen uit de groep maakten onmiddellijk een afspraak bij de tandarts, brachten me en zochten zelfs een vertaler die me kon bijstaan. Ook dat geeft een gevoel van veiligheid.”

Linda en Thierry van de onthaalgroep nemen samen met hun kleindochter, Mohammad en zijn drie dochters mee op stap. Er zou een vijver zijn met padden en dat willen de kinderen graag zien. De twee jongste dochters genieten ervan, vrolijk als ze zijn. Raghad, de oudste is stiller, het verleden weegt haar nog zwaar. Gelukkig worden ze omringd door mensen met wie ze steeds hechter bevriend raken.

“Een dag waarop we niemand van de groep zien, voelt raar aan. Het is alsof die dag niet heel is, er mankeert dan iets,” vertelt Mohammad, “niet enkel voor de kinderen, ook voor ons.”

Aisha, een dame uit Niger en ook lid van de onthaalgroep, woont vlakbij de familie en komt bijna dagelijks over de vloer. “Ik krijg soms telefoon met de vraag of ik niet even kan langskomen, al is het maar voor twee minuten, gewoon zodat de kinderen me kunnen zien.” Aisha’s enthousiasme werkt aanstekelijk. “Ook mijn vrienden en buren helpen weleens, bijvoorbeeld met soep of schoenen.” Khadija knikt bevestigend. “Ik heb een berg kleding verzameld om naar Niger op te sturen,” straalt Aisha, “maar eerst kiezen zij wat ze willen, de rest verpakken we in dozen om vanuit Brussel op te sturen. Khadija helpt daarbij.” Samen met de ouders wordt ingepland wanneer het tripje naar Brussel zal plaatshebben.

<p><em>©Isabel Corthier – De jongste van het gezin, Safaa, geniet van de aanwezigheid van Aisha. Naast hulp bij het huiswerk van Fares en Raghad, is Aisha een luisterend oor voor iedereen in huis.</em></p>

©Isabel Corthier – De jongste van het gezin, Safaa, geniet van de aanwezigheid van Aisha. Naast hulp bij het huiswerk van Fares en Raghad, is Aisha een luisterend oor voor iedereen in huis.

<p><em>©Isabel Corthier – De lokale voetbalclub ontving Fares met open armen. Samen met zijn vriend Hugo dromen ze van een carrière als Rode Duivel.</em></p>

©Isabel Corthier – De lokale voetbalclub ontving Fares met open armen. Samen met zijn vriend Hugo dromen ze van een carrière als Rode Duivel.

Een blik op de toekomst

Iedereen kijkt al uit naar het bezoekje aan de hoofdstad, zoon Fares voor de grote gebouwen en Mohammad om de levendigheid van de stad te ervaren. “In Syrië is er veel leven op de straat, een groot verschil met hier. Ik merk dat de mensen in België meer op zichzelf zijn en voornamelijk thuisblijven. Ik hoop op termijn mensen op straat te ontmoeten net zoals in Syrië,” vertelt hij, “en in de grotere steden hier blijken de mensen dat ook meer te doen.”

Fares vond na een eerste moeilijke periode een boezemvriend en voetbalkameraad. Sindsdien is hij helemaal opengebloeid. Hij lijkt zich goed thuis te voelen, op de voetbal, de school of op bezoek bij vriendjes. Omdat hij een gekend voetballer wil worden, laat hij geen ogenblik onbenut om te trainen.

>>LEES OOK: 5 vragen over community sponsorship

Raghad wil advocate worden om zich later in te zetten voor de rechten van de vrouw. “De derde, Shahed, zou weleens professor kunnen worden, dat ligt in haar karakter,” duidt Khadija. “Ze houdt ook van dansen, zeker samen met Sylvie van de onthaalgroep,” lacht ze. De 4-jarige Safaa weet het nog niet, zolang ze maar het zonnetje blijft dat ze momenteel is.

Aisha en Mohamed overlopen samen de agenda voor de komende twee weken. Er staat al heel wat gepland: administratieve zaken, bezoekjes en Franse lessen. Ze overlopen ook wie er op welke dag zal rijden, wie de familie die dag administratief ondersteunt en wat er nog ingepland moet worden. De planning zit goed vol en er komen heel wat mensen aan te pas.

“De onthaalgroep verlicht ons leven in een moeilijke tijd,” zegt Mohammad die Fares gaat halen op de speelplaats van de school naast het huis. Terwijl Fares met hulp van Aisha aan zijn huiswerk begint, blijft Mohammad wat voetballen met de vriendjes van zijn zoon.

Community sponsorship brengt een liefdevolle sociale beweging op gang in Beloeil. De kern bestaat uit een vaste groep maar ook diens vrienden, kennissen, familie en buren tonen zich geregeld bereid te helpen. Ze maken weleens eten, geven oude kledij, nemen de rol op van chauffeur of helpen vertalen.

Khadija is overtuigd: “Wanneer ik vloeiend Frans praat, wil ik zelf deel uitmaken van een onthaalgroep om zo eventueel een ander gezin bij te staan in het wegwijs maken in België.” De vastberadenheid in haar blik vertedert. “Want voor ons, een gezin dat haar familie verloor, is het alsof we een nieuwe familie hebben gevonden.”

<p><em>©Isabel Corthier – Het dagelijkse bezoek van onder meer Sylvie doet Khadija goed, dat verklapt haar brede glimlach.</em></p>

©Isabel Corthier – Het dagelijkse bezoek van onder meer Sylvie doet Khadija goed, dat verklapt haar brede glimlach.

Word lid van een onthaalgroep

In heel België zet Caritas zich in om kwetsbare Syrische gezinnen een veilig alternatief en een nieuwe toekomst te bieden. Zonder jouw solidariteit zou dit alles niet mogelijk zijn. Doe zoals Aisha, Pater Vanneste en Myriam, investeer in de nieuwe toekomst van een vluchtelingengezin door een solidaire onthaalgroep te vormen, en met jouw gemeenschap hun leven te veranderen!

IK WORD ONTHAALGROEP
Meer info

[1] Het Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor Vluchtelingen (UNHCR) houdt toezicht op het internationale hervestigingsprogramma. Dit houdt in dat mensen die hun toevlucht hebben gezocht in een derde land, bijvoorbeeld in een noodkamp in Libanon, worden overgebracht naar een land dat hun een permanent verblijfsrecht heeft toegekend. In dit geval, België.
[2] Een initiatief van Fedasil, in samenwerking met Caritas International. Het principe van “community sponsorship” maakt deel uit van het bredere hervestigingsprogramma.


Dit artikel kwam tot stand in het kader van het MIND-project, dat financiële ondersteuning krijgt van de Europese Unie (DEAR – Development Education and Awareness Raising Programme). De inhoud van dit artikel valt uitsluitend onder de verantwoordelijkheid van Caritas International en geeft niet noodzakelijk de mening van de Europese Unie weer.

 

Drapeau de l'Union Européenne

Verwant nieuws

Alle nieuwsberichten

Gelijkaardige projecten

Alle projecten

Ontdek alle andere campagnes

Alle campagnes