Baraa (bijna 18) heeft zijn eigen appartement, gaat naar school en spreekt intussen vlot Frans. Hij heeft heel wat opgebouwd sinds hij op zijn vijftiende alleen vanuit Syrië naar België kwam. Maar het gemis van zijn familie knaagde aan hem. Vooral ‘s avonds, als hij alleen thuis was, voelde hij zich eenzaam.
Via Buddy for Refugee, de buddywerking van Caritas International in Luik, leerde hij Marianne, Eric en hun kinderen kennen. Er was meteen een klik. “Sindsdien schuift Baraa regelmatig bij ons aan tafel, gaat hij mee naar de film of het theater en springt hij gewoon eens binnen voor een babbel”, vertelt Marianne.
En ook al vervangt het Baraa’s eigen familie niet, toch voelt Baraa zich prima thuis bij het Luikse gezin, zegt hij.