Niet-opvangbeleid: Arizona heeft weer een grens overschreden

Terwijl de regering en de minister van Asiel en Migratie de indruk wekken dat de situatie onder controle is, toont de realiteit iets anders. De wachtlijst voor opvang mag dan onder de 2.000 personen liggen, dat betekent niet dat niemand nog op straat belandt.

De zogenaamde ‘Brussels Deal’, waarbij de federale regering samen met het Brussels Gewest 2.000 plaatsen financiert in het dak- en thuislozennetwerk, biedt geen structurele oplossing voor verzoekers om internationale bescherming. Die plaatsen zijn immers niet exclusief voor hen bedoeld, er is geen automatische doorverwijzing vanuit Fedasil, en het blijft volgens Europese rechtspraak de verantwoordelijkheid van Fedasil zelf om opvang te voorzien.

Ondanks herhaalde oproepen van het maatschappelijk middenveld en van Belgische en internationale instellingen om deze onhoudbare situatie eindelijk aan te pakken, koos de regering opnieuw voor een verstrenging van het beleid. Nieuwe wetswijzigingen sloten bijkomende groepen verzoekers om internationale bescherming uit, en dat terwijl het aantal opvangplaatsen verder afnam.

Niet-gouvernementele en humanitaire organisaties proberen de tekorten van de overheid op te vangen, maar hun noodnetwerken raken overbelast en kunnen de groeiende vraag nauwelijks nog aan.

Nochtans gaat het om fundamentele rechten zoals:

• toegang tot onderdak
• voedsel
• kleding
• medische en psychologische zorg
• juridische bijstand

Het rapport wijst er bovendien op dat duizenden rechterlijke uitspraken Fedasil verplichten om opvang te voorzien, maar dat de regering haar beleid niet bijstuurt. Daardoor komt niet alleen de bescherming van mensenrechten onder druk te staan, maar ook het respect voor de rechtsstaat.

Deze situatie is geen tijdelijk falen, maar het gevolg van een bewust beleid. Zolang mensen op straat moeten slapen, rechterlijke beslissingen niet worden uitgevoerd en structurele maatregelen uitblijven, blijft België zijn internationale verplichtingen schenden.

Het rapport benadrukt dat er wel degelijk oplossingen bestaan:

• waardige opvang garanderen
• de capaciteit structureel verhogen
• voldoende budget voorzien
• een eerlijk spreidingsplan activeren

Het verderzetten en verstrengen van dit beleid is daarom onaanvaardbaar.